Michał Orlicz
Biografia
Michał Orlicz, właściwie Jerzy Michał Löwenstark, urodził się 15 listopada 1893 roku w Dąbrowie Tarnowskiej. Był synem Henryka, kierownika szkoły, i Antoniny. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie w 1911 roku studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie filozofię w Wiedniu i Bonn. Jego edukację przerwała I wojna światowa, podczas której służył jako oficer armii austriackiej na froncie rosyjskim i włoskim, a następnie w wojsku polskim, uczestnicząc w walkach o Lwów i powstaniach śląskich.
Jego kariera teatralna rozpoczęła się jeszcze przed wojną - w 1917 roku był współzałożycielem Teatru Polskiego w Bielsku. Po wojnie zamieszkał w Wilnie, gdzie działał jako recenzent teatralny i członek miejskiej komisji teatralnej. W latach 20. XX wieku pracował jako redaktor naczelny „Sceny Polskiej”, współpracował z wieloma pismami teatralnymi, a także wykładał historię teatru w Warszawie. W latach 1925-1926 przebywał w Wiedniu, gdzie redagował wydawnictwo o Polsce i reprezentował ZASP za granicą.
Po powrocie do Wilna został kierownikiem literackim Reduty (1926-1929), a następnie prowadził objazdowy zespół Studio Ireny Solskiej, reżyserując m.in. „Dom kobiet”. Podczas II wojny światowej organizował przedstawienia amatorskie w Wilnie. Po wojnie przeniósł się do Łodzi, gdzie był recenzentem „Dziennika Łódzkiego”, kierownikiem literackim Teatru Komedii Muzycznej Lutnia, a w latach 1959-1960 dyrektorem Teatru 7.15. Wykładał też w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, pełniąc funkcję prodziekana. Był również zaangażowany w ruch teatrów amatorskich, pełniąc funkcję wiceprezesa Zarządu Głównego Związku Teatrów Amatorskich.
Za swoją działalność otrzymał Złoty Krzyż Zasługi w 1928 roku za krzewienie kultury polskiej za granicą. Zmarł 8 listopada 1970 roku w Łodzi i został pochowany na Starym Cmentarzu.